υπάρχουν πράγματα στη ζωή μας που γίνονται για κάποιο σκοπό...μόνο που πολλές φορές δε ξέρουμε το σκοπό για τον οποίο γίνονται...και οδηγούμαστε σε ερωτηματικά και  ίσως  σε λάθος  μονοπάτια σκέψης.........
ξέρω πως αυτό το blog ειναι καθαρά επαγγελματικό αλλά αυτό δε μου απαγορεύει το να γράψω δυο σκέψεις μου............
επιστρέφοντας  λοιπόν ξανά σε αυτά που έλεγα, θα ήθελα να σας πω πως από ένα γινάτι ξεκίνησα να φτιάχνω βραχιολάκια.......θυμάμαι είχαμε αγοράσει με το σύζυγο κάποια κολιέ από αιματήτη με σταυρό, αλλά εμένα δε μου άρεζαν και πολύ και εδώ που τα λέμε δε "περπατούσαν" και πολύ στο αγοραστικό κοινό στο οποίο απευθυνόμασταν....έτσι λοιπόν μου καρφώθηκε η ιδέα να τα χαλάσω και να πάρω τα χαντράκια και να κάνω κάποιο είδος βραχιόλι - κομποσκοίνι...μόνο που θα ήταν αυτο που λέμε "κυριλέ"...ο σύζυγος διαφωνούσε, φώναζε, αλλά στο τέλος χάλασα ένα κολιέ κρυφά και έφτιαξα το πρώτο μου βραχιολάκι - κομποσκοίνι............το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο.......δείτε κι εσείς...

είναι υπέροχο.........

έτσι λοιπόν συνέχισα να κάνω κι άλλα.........αγόραζα πια χάντρες.....τις περισσότερες από τις οποίες ακόμα και σήμερα αγοράζω από το Ιεροσόλυμα....χάντρες από ξύλο ελιάς, χάντρες από πολύχρωμο φίλντισι, χάντρες από ρύζα αγριοτριανταφυλλιάς με εκπληκτικό άρωμα, χάντρες...χάντρες....χάντρες....έχω τόσα πολλά βάζα με χάντρες πού όποιος τα βλέπει τρελαίνετε........
μέσα στις γιορτές ήρθε στο σπίτι μου ο μικρός μου αδερφός.......όταν είδε τις χάντρες έμεινε......
το χωλ του σπιτιού μου, επειδή είναι μεγάλο, το έχω κάνει εργαστήριο....έχω ένα γραφείο και μια ραφιέρα αρκετά μεγάλη....εκεί στη ραφιέρα έχω πάνω απο 150 διάφανα βάζα με χάντρες.....πικοιλία χρωμάτων και μεγεθών........να χάνετε το μάτι σου και να μπερδεύετε η φαντασία σου......
σας κούρασα...........
για μένα τώρα πια δεν είναι ανάγκη για τα χρήματα....είναι μεράκι ...είναι αγάπη..είναι λατρεία..........την καλησπέρα μου..........